Profiel van L.MacondoFoto'sWeblogLijstenMeer Extra Help

Weblog


    Para Natalia...q soy yo...como quisiera ser....

      

     

    En un atardecer  triste y quejoso
    meditaba yo, débil y abrumado, 
    sobre un volumen de ciencias muy curioso
    de temas que ya estaban olvidados.
    
    Mientras cabeceaba somnoliento,
    oí como si repicaran suavemente
    en la puerta cerrada del salón.
    “Será alguna visita, —pensé yo—
    que está llamando a la puerta de atrás.
    Es eso, sólo eso y nada más.”
    
    ******
    
    Ah, recuerdo claramente
    aquel diciembre anodino,
    y el rescoldo mortecino
    que hacía sombra en el suelo.
    Mientras pedía vanamente 
    a los libros un consuelo, 
    por la pérdida de aquella
    que los ángeles por bella,
    quisieron llamar Leonor.
    “Oh mi amor!”
    Oh hermosura excepcional,
    que ya ha quedado sin nombre
    por siempre, siempre jamás!
    
    ******
    
    Me estremecí al ondular
    de las púrpuras cortinas, 
    con ese ruido sedoso
    del fantasma que camina.
    Mi corazón temeroso
    del pecho quería saltar,
    y yo repetía angustiado
    para poderlo callar:
    
    “Es sólo un visitante que quiere entrar.
    Es eso, eso es sólo, y nada más.”
    
    
    Mas de pronto mi alma tomó aliento
    y sin dudarlo, lancé mi voz al viento:
    
    “Señor —dije— o señora, lo lamento,
    y os imploro perdón de corazón.
    Pero ha ocurrido que,
    como estaba yo medio dormido
    y llamasteis tan sin hacer ruido
    a la puerta de mi habitación,
    pues apenas si os he oído.”
    
    ******
    
    Y abrí de par en par:
    oscuridad, tan solo, y nada más.
    
    ******
    
    Di la vuelta tras cerrar;
    sentía mi sangre caliente,
    cuando de nuevo, oí llamar,
    esta vez más fuertemente.
    
    “Eso es —dije yo— eso es seguramente
    que sin duda esta mañana
    alguien dejó sin pensar
    cualquier cosa en la ventana.”
    
    Abrí de par los postigos
    y entró, cual si fuera amigo,
    con revoloteo ruidoso,
    un cuervo majestuoso.
    
    No hizo reverencia alguna,
    y con un aire altanero
    de dama o de caballero, 
    sin batir casi sus alas,
    con la mirada despierta
    saltó, se posó en la puerta, 
    luego en el busto de Pallas,
    y nada más.
    
    ******
    
    “Aunque tengas la cresta rala y lisa
    no es tu actitud sumisa.
    Tú, que por el margen de la noche vagas,
    dime, cuál es tu nombre,
    antes de que deshagas
    lo que plutónicamente
    te da el hombre, pájaro carroñero.”
    
    ******
    
    (“Multiplícate por cero!”)
    
    ******
    
    El cuervo dijo: “nunca más”,
    y  nunca diría otra cosa.
    
    ******
    
    De pronto noté el aire perfumado:
    un invisible incensario balanceado
    por ángeles cuyo tintineo
    quedaba en la alfombra amortiguado.
    
    “Miserable”, le increpé;
    “Dios por medio de estos querubines
    te envuelve en el descanso y el sopor
    que alivian el recuerdo de tu amor.
    Apura, apura este filtro que asegura
    el no acordarte más de tu locura.”
    
    Y dijo el cuervo: “nunca más”.
    
    ******
    
    “Que estas palabras sean tu despedida,
    pájaro demonio; —chillé furioso—
    aléjate de mi vida,
    ve a tu noche de plutonio
    y no dejes pluma atestiguando la mentira
    que tu alma invoca.
    Mi rebeldía se ha convertido en ira.
    Baja del busto de roca,
    no busques mi corazón
    y desaparece de mi habitación.”
    
    Y dijo el cuervo: “nunca más”.
    
    “No busques, cuervo, mi corazón,
    desaparece de mi habitación.”
    
    Y dijo el cuervo: “nunca más “.
    
    ******
    
    Y el cuervo inmóvil,
    cerradas las alas
    ahí sigue parado,
    sobre el busto de Pallas.
    
    Guardián inmóvil
    de mi imagen muerta,
    escudriña mi ser
    desde la puerta.
    
    La luz proyecta su imagen en el suelo,
    donde yace mi alma sin consuelo.
    Donde ya siempre mi alma yacerá
    pues no podrá levantarse
    
    nunca más.
     

    EL CUERVO

    Edgar Allan Poe (1845)


    Según versión de LOS SIMPSON
    Doblada al castellano.
    (“TreeHouse of Horror I”)

     

    Reacties

    Een ogenblik geduld...
    De reactie die je hebt ingevoerd is te lang. Maak hem iets korter.
    Je hebt niets ingevoerd. Probeer het opnieuw.
    We kunnen je reactie nu niet toevoegen. Probeer het later opnieuw.
    Je hebt toestemming van je ouders nodig om een reactie toe te voegen Toestemming vragen
    Je kunt geen reacties geven omdat je ouders dit hebben uitgeschakeld.
    We kunnen je reactie nu niet verwijderen. Probeer het later opnieuw.
    Je hebt het maximale aantal reacties overschreden dat je elke dag kunt versturen. Probeer het over 24 uur nog eens.
    De mogelijkheid om reacties te geven is uitgeschakeld voor je account omdat onze systemen aangeven dat je spam naar andere gebruikers verzendt. Als je van mening bent dat je account ten onrechte is uitgeschakeld, kun je contact opnemen met de klantondersteuning van Windows Live.
    Voer de beveiligingscontrole hieronder uit om een reactie achter te laten.
    De tekens die je typt moeten overeenkomen met die in de afbeelding of het audiofragment.

    Meld je aan bij Windows Live ID om een reactie toe te voegen (als je Hotmail, Messenger of Xbox LIVE gebruikt, heb je al een Windows Live ID). Aanmelden


    Heb je geen Windows Live ID? Maak er nu een aan

    Links naar je weblog

    De URL voor de link naar dit weblogitem is:
    http://maltemel.spaces.live.com/blog/cns!6CA284DB3020BB36!167.trak
    Weblogs die naar dit item verwijzen
    • Geen